Ένα ανήλικο κορίτσι μόλις 13 ετών πέθανε από αναθυμιάσεις από αναμμένο μαγκάλι στην Θεσσαλονίκη. Μια γυναίκα στο Άργος έχασε την ζωή της στο υπόγειο διαμέρισμά της από τα νερά που εισέβαλλαν. Στην Ιταλία επτά εργάτες έχασαν την ζωή τους από πυρκαγιά που ξέσπασε στα αυτοσχέδια υπνωτήρια εντός του υφαντουργείου κινεζικής ιδιοκτησίας που δούλευαν.
Τρεις διαφορετικές ιστορίες που έχουν όμως τον ίδιο κοινό παρονομαστή και αφετηρία. Την βαρβαρότητα του καπιταλισμού που για να ξεπεράσει την κρίση του απαιτεί ακόμη και «ανθρώπινο αίμα». Οι νεκροί και από τις τρεις ιστορίες άνηκαν στην εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να ήταν πλούσιοι. 
Δεν είναι η «κακιά στιγμή», η «ώρα η κακιά», το «ανθρώπινο λάθος και απροσεξία», η «μαύρη μας η μοίρα», τα «στοιχεία της φύσης» και άλλα ιδεολογήματα που επιστρατεύονται με πανομοιότυπο τρόπο κάθε ανάλογη φορά προκειμένου να συγκαλύψουν το κύριο. Ότι στα τέλη του 2013 και η ανθρωπότητα - για την ακρίβεια οι παραγωγοί αυτού του τεράστιου πλούτου και των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας - είναι αποξενωμένοι από όλα αυτά τα επιτεύγματα που οι ίδιοι με τον ιδρώτα και το αίμα τους παράγουν με αποτέλεσμα να ζουν σε συνθήκες όπως πριν από πολλές δεκαετίες.