Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας - Μέρος 1ο

Με αφορμή όσα είπε ο ... υπουργός παιδείας για τη διδασκαλία της γλώσσας, ο  ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΑΝΕΜΟΣ , για 3η φορά, αναδημοσιεύει το καταληκτικό αυτό άρθρο του ΓΙΩΡΓΗ ΜΩΡΑΪΤΗ. Κάθε άλλο σχόλιο είναι περιττό. 

Να υπενθυμίσω ότι  το συγκεκριμένο άρθρο είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΙΔΕΙΑΣ  τεύχος 3.

 Του ΓΙΩΡΓΗ ΜΩΡΑΪΤΗ

Για να να προσεγγίσουμε το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας γενικά, οφείλουμε πρώτα να τοποθετηθούμε σε θεμελιώδη ερωτήματα, με πρώτο αυτό που αφορά στην ταυτότητα της ελληνικής γλώσσας. Η πρώτη μελέτη του θέματος, που εδώ δημοσιεύουμε, ακολουθεί αυτή τη διαδρομή, πριν να φτάσει της πρακτικές λύσεις για τη διδακτική του μαθήματος. Η γλώσσα νοείται σε αλληλεξάρτηση με τον κοινωνικό οορέα της, σαν έκφραση του πολιτισμού του λαού μας, που έχει τη συνέχειά του, πιστοποιώντας την ενότητα της ελληνικής γλώσσας, κι αυτό επιβεβαιώνεται από την αναδρομή στην ιστορία της ελληνικής γλώσσας. Αν όμως ο κοινωνικός φορέας της γλώσσας ζει κι εξελίσσεται, τότε και τον αρχαίο πολιτισμό και κυρίως εκείνα τα στοιχεία του που έχουν σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα μπορούμε να τα γνωρίσουμε με τη διδασκαλία της ελληνι­κής γλώσσας στη σύγχρονη μορφή της. Προϋπόθεση ο αναπροσανατολιομός του όλου προγράμματος, έτσι ώστε την πρώτη θέση στη διδασκαλία να έχει η ζωντανή επικοινωνία με την προφορική γλώσσα, που είναι ο μηχανι­σμός παραγωγής του λόγου, και η προσέγγιση μέσα από τη γλώσσα της πραγματικότητας, και σε συνάρτηση με το παραπάνω, η ανάδειξη της κοινωνικής και ιστορικής διάστασης του μαθήματος της γλώσσας και φιλολογίας, η αξιοποίηση του λόγου των ώριμων ανθρώπων στην προσπάθεια για ωρίμανση και κοινωνικοποίηση των ίδιων των μαθητών. Εξίσου σημαντικές είναι οι ειδικές για τη γλώσσα και τη φιλολογία διδακτικές προτάσεις, που περιλαμ­βάνονται στη διαπραγμάτευση του θέματος.

Με την εργασία αυτή ανοίγουμε τη συζήτηση για το θέμα της γλωσσικής παιδείας, που στη συνέχεια φιλοδοξού­με να φωτίσουμε από πολλές πλευρές με σχετικά άρθρα και μελέτες

ΟΙ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΛΩΣΣΙΚΟΥ ΕΡΓΑΛΕΙΟΥ

Η γλώσσα δεν είναι μόνο μηχανισμός επικοινωνίας, αλλά και τρόπος βίωσης μιας πραγματικότητας. Έχει δυο διαστά­σεις, μια οριζόντια και μια κάθετη. Και όσον αφορά την ορι­ζόντια διάσταση, εννοούμε το σύνολο εκείνων των στοιχεί­ων που απαρτίζουν στη συγκεκριμένη κάθε φορά στιγμή, το σώμα της γλώσσας, της προφορικής και της γραπτής, της καθημερινής γλώσσας ως μέσου επικοινωνίας και ως εργαλείου επεξεργασίας και έκφρασης των ιδεών και της εξειδικευμένης μορφής της, στην οποία αποτυπώνεται η προσπάθεια του ανθρώπου να διερευνήσει, να κρίνει και να αξιολογήσει την ίδια του την πράξη και το εργαλείο της προσέγγισης των πραγμάτων. Λέξεις - έννοιες, τρόποι έκ­φρασης - κρίσεις και συλλογισμοί, απεικονίσεις και όλοι οι τρόποι του λόγου αποτελούν το γλωσσικό σώμα, που λογι­κά πρέπει να το διακρίνει ισομορφία και αντιστοιχία με την πραγματικότητα της εποχής του. Κι αυτά σα γενικός κανό­νας, που είναι πλουσιότερα, όσο η δραστηριότητα της κοι­νωνικής ομάδας είναι πολυμορφότερη κι όσο ο κάθετος άξονας είναι μεγαλύτερος.

Με τον όρο κάθετη διάσταση της γλώσσας, εννοούμε την ιστορική διαδρομή της γλώσσας από τότε που μπορού­με να την παρακολουθήσουμε, να την καταγράψουμε και να τη μελετήσουμε μέχρι το σημείο της επαφής της με την κάθε φορά πραγματικότητα. Είναι αυτονόητο ότι μέσα στο σώμα της γλώσσας αποθησαυρίζονται όλα όσα στοιχεία αναπτύσσονται στην ιστορική διαδρομή και γίνονται στοι­χεία τα οποία απαρτίζουν το background της γλώσσας και διατηρούνται είτε ενεργά και ενσωματωμένα στοcorpus της γλώσσας, είτε σχολάζουν, αφού δεν λειτουργούν πια στη δυναμική της κίνηση.

Έτσι η γλώσσα αποτελεί έκφραση του πολιτισμού, με φορέα την κοινωνική ομάδα που τη διαμορφώνει και τη χρησι­μοποιεί. Κι αυτό σημαίνει ότι ο κοινωνικός φορέας που χρησι­μοποιεί τη γλώσσα ζει. Και μαζί πολιτιστικός φορέας και πολι­τιστική έκφραση βρίσκονται σε κίνηση και σε αλληλεπίδραση.

Αυτό ισχύει και για την ελληνική γλώσσα ανεξάρτητα από τα προβλήματα της καταγωγής και της διαμόρφωσής της. Η Ελληνική γλώσσα έχει την κάθετη διάστασή της που σημαίνει ότι το παρελθόν της χάνεται μέσα στην αχλύ του μύθου και πως από μια στιγμή και δώθε μπορούμε να την παρακολουθήσουμε στην καταγραφή της. Η κάθετη διά­σταση μέσα στην ιστορική διαδρομή της ελληνικής γλώσ­σας είναι πολύ μεγάλη, επειδή πέρασε τρία μεγάλα ιστορι­κά στάδια από την αρχαιότητα μέχρι την εποχή μας, αναπό­τρεπτα και λογικά εξέφρασε την πολυκύμαντη ζωή του φορέα της και μια πραγματικότητα εξαιρετικά πολύμορφη και πολυποίκιλη. Εδώ θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι η διάδοση και η εξάπλωση της γλώσσας συνδέθηκε με τις συνεχείς εξορμήσεις των ομάδων που αλληλοδιάδοχα απλώθηκαν στην Εγγύς Ανατολή, με τις διάφορες δηλαδή αποικιακές εξορμήσεις και έφτασε στο απόγειό της με την Αλεξανδρινή εποχή και τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, οπότε δίπλα στην Ελληνική αναπτύσσεται ένα νέο κύκλωμα ιδεών, που είναι η Λατινική-Ρωμαϊκή γλώσσα και αντιπροσωπεύει ένα άλλο στάδιο στην κοινωνική εξέλιξη. Φυσικά και άλλα πολλά κυκλώματα ιδεών λειτούργησαν παράλληλα, αλλά αυτά έμειναν περιθωριακά εξαιτίας της ταξικής διάρθρω­σης της κοινωνίας που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται. Κι αυτό είναι ένα αντικείμενο μιας άλλης μελέτης.

II.           Η ΚΑΜΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ

Όλες οι γλώσοες έχουν την καταγωγή τους, την έκταση της χρήσης τους, όπως επίσης και το πρόβλημα της εσωτε­ρικής τους ανέλιξης. Ακόμα έχουν και τη δυναμική τους. Οι γλώσσες λογικά πρέπει να έχουν ανακύψει σαν ιδιαίτερα συστήματα επικοινωνίας μέσα στις αδιαμόρφωτες ακόμα ομάδες, καθώς κινούνταν μέσα σε ευρύτερους χώρους. Όταν με την εγκατάσταση δημιουργήθηκε η απόσχιση και άρχισε κάθε ομάδα τη δική της ζωή, άρχισε και η διαφορο­ποίηση και η διαμόρφωση σιγά - σιγά διαλεκτικών μορφών που στην πορεία του χρόνου αποκρυσταλλώθηκαν σε ιδιαί­τερες γλώσσες. Από κει και η συγγένεια των γλωσσών και η ομαδοποίηση που επιχείρησε η συγκριτική γλωσσολογία. Και οι διαφορές αυτές είναι μεγαλύτερες ή μικρότερες ανάλογα με την έκταση της γλωσσικής ομάδας και τη θέση της κάθε διαμορφούμενης γλώσσας μέσα στο σύνολο. Ορισμένες μάλιστα από αυτές τις ομάδες ντύθηκαν με μυ­θολογικές παραστάσεις, όπως π.χ. γίνεται με την ινδοευ- ρωπάίκή ομάδα λαών και τη σημιτική ή χαμιτική κτλ.

Η καταγωγή της Ελληνικής γλώσσας, όπως και το θέμα της εξάπλωσής της είναι ένα πρόβλημα, που την απάντησή του δεν θα τη δώσουμε εμείς. Εμείς θα περιοριστούμε να θέσουμε κάποιες υποθετικές παραμέτρους συμβατές με τις σκέψεις που διατυπώσαμε πιο πάνω:

α) Καταρχήν θεωρείται σα δεδομένο ότι η Ελληνική γλώσσα ανήκει στην Ινδοευρωπαϊκή ομάδα γλωσσών, θέση που στηρίζεται στις αναλύσεις της συγκριτικής γλωσ­σολογίας και τις εθνολογικές αντιλήψεις που έχουν δια­μορφωθεί
6) Με την αποκρυπτογράφηση των προ-κλασικών γραφών (Γραμμική γραφή) βεβαιώνουν οι επιστήμονες ότι από τους Μινωικούς και Μυκηναϊκούς χρόνους καταγράφονται τε μια μορφή της ελληνικής γλώσσας πληροφορίες της Ι^ής της εποχής τους.

γ) Τα πρώτα φιλολογικά κείμενα της ελληνικής γλώσσας που έχουμε εμείς ανάγονται σε γεγονότα του 9ου-7ου 2ώνα π.Χ., αντανακλούν καταστάσεις και σχέσεις παλιότερες, αλλά είναι καταγραμμένα σε πολύ μεταγενέστερη εποχή. Από τα δεδομένα των κειμένων και τις μυθολογικές ^-προβολές πρέπει να υποθέσουμε πως σ’ όλη την περίοδο ιριν από το τέλος της 2ης χιλιετίας π.Χ. στη Β.Α. λεκάνη της Μεσογείου και την Εγγύς Ανατολή κυκλοφορούσαν διαλεκτικές μορφές της γλώσσας, που θα κατασταλάξει στις αρχές της 1 ης χιλιετίας στη γνωστή, με όλες τις διαλε­κτικές ιδιομορφίες, Ελληνική γλώσσα. Λογικό να υποθέ­σουμε πως φορέας αυτών των διαλεκτικών γλωσσικών ,διωμάτων είναι ένα πληθυσμός που κατέχει ένα βαθμό ανάπτυξης και συνεπώς και ένα πολιτιστικό επίπεδο.

δ) Στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.Χ. διαμορφώνεται ο εθνολογικός χάρτης της εποχής, με τις διαφοροποιήσεις και το καταστάλαγμα του αρχικού πληθυσμού, και στην πο­ρεία του χρόνου αποκρυσταλλώνεται και ο πολιτικός και κοινωνικός χάρτης της ίδιας της περιοχής. Με μια σειρά από ιστορικές και κοινωνικές διαδικασίες το επίκεντρο του πολιτισμού εστιάζεται στην Ελληνική χερσόνησο (την Ηπει­ρωτική Ελλάδα) και τελικά στην Αττική, στην Αθήνα. Από την εστία αυτή του πολιτισμού μια ακτινοβολία θα καλύψει όλες αυτές τις περιοχές που βρίσκονταν προηγούμενα σε μια ρευστότητα, από την περασμένη χιλιετία. Δεν θα εξετά­σουμε τους λόγους αυτής της κατάστασης, που έχει δημιουργηθεί, ούτε θα υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες. Σημει­ώνουμε μόνο- ενδεικτικά πάντοτε- ότι, τηρουμένων των αναλογιών, η πολιτιστική αυτή ακτινοβολία έδωσε και στη γλώσσα και μάλιστα στην Αττική μια οικουμενικότητα.

ε) Στην οικουμενικότητα αυτή της γλώσσας έδωσε ιδιαί­τερη ώθηση η εκστρατεία του Μ . Αλέξανδρου και των ελ­ληνιστικών κρατών και είναι η εποχή που η ελληνική γλώσ­σα εκτατικά βρίσκεται στο απόγειό της. Η ρωμαϊκή κυριαρ­χία θα φέρει δίπλα στην Ελληνική τη Λατινική, που θα την αντικαταστήσει στο γραφειοκρατικό μηχανισμό σαν επίση­μη γλώσσα, ενώ η καθημερινή χρήση της ελληνικής γλώσ­σας συνεχίζεται, μόλο που έχει αρχίσει η αντίστροφη πο­ρεία, της συρρίκνωσης για πολλούς λόγους.

στ) Η πορεία της συρρίκνωσης αρχίζει με τη διαίρεση ανα­τολικής και δυτικής αυτοκρατορίας, χάνεται τελικά η Ελληνική γλώσσα από τη Μ. Ελλάδα της αρχαιότητας και παρακμάζει στη χερσόνησο των Απεννίνων η πολιτιστική παράδοση των Ελληνι­κών πόλεων. Οι τύχες της Ανατολικής Αυτοκρατορίας σημα­δεύουν την κάμψη της γλώσσας εκτατικά. Η προοδευτική αυτή συρρίκνωση που συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας ακολουθεί κάποιες φάσεις, που σε χοντρικές γραμμές είναι οι ακόλουθες:

III.          Αποδέσμευση των εθνοτήτων που μιλούσαν την Ελλη­νική με την κατάλυση των ελληνιστικών κρατών και η καλ­λιέργεια των τοπικών γλωσσών.

IV.         Η επικράτηση των Αράβων και η απόσχιση των Α. και Ν.Α. περιοχών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

V.           Η εγκατάσταση των σλαβικών κ.α. φύλων στη Βαλκα­νική χερσόνησο.

VI.         Η εγκατάσταση και η επικράτηση των Τούρκων στην περιοχή με τον εκτουρκισμό των πληθυσμών.

VII.       Οι γενοκτονίες και το ξερίζωμα των πληθυσμών είτε με τις διώξεις είτε με την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Το αποτέλεσμα είναι ότι η Ελληνική γλώσσα σήμερα λει­τουργεί δυναμικά στην περιοχή του Ελληνικού κράτους και στην Κύπρο.

Η καμπύλη της εξάπλωσης της Ελληνικής γλώσσας στην ιστορική της διαδρομή δίνεται στο σχήμα 2.

Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας- Μέρος 2ο

Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας- Μέρος 3o

Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας- Μέρος 4o

Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας- Μέρος 5o

Το πρόβλημα της διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και φιλολογίας- Μέρος 6o  ( τελευταίο )

Το κενό στο μνημείο για τον ΔΣΕ στο ανταρτοχώρι της Κερπινής

«Στο μνημείο που βλέπετε, υπάρχει ένα κενό» είπε σε μια αποστροφή του λόγου της η Στέλλα Χρηστέα και εξήγησε: «Λείπει το όνομα του Χαράλαμπου Σπηλιωτόπουλου του Ηρακλή, που το 1947, πιστός στο κάλεσμα του Κόμματος, έφυγε από την Αθήνα που ήταν καταδιωκόμενος και κατατάχθηκε στον Δημοκρατικό Στρατό Πελοποννήσου. Πολέμησε και αναδείχθηκε σε διοικητή της Λαϊκής Πολιτοφυλακής στην περιοχή Ολυμπίας και ακολούθησε και αυτός τη μοίρα των χιλιάδων αγωνιστών στις εκκαθαριστικές το 1949. Συνελήφθη στην Ηλεία και εκτελέστηκε χωρίς δίκη.

Και αυτός ο ήρωας ανήκει στους χιλιάδες τιμημένους νεκρούς που έπεσαν στη μάχη για το δίκιο του λαού. Δεν τον χαρίζουμε στη λήθη, θα τον τιμάμε. Δεν είναι ανάμεσα στα ονόματα, γιατί απαίτησαν τα αδέλφια του να μην αναγραφεί. Εμείς δεν τον αποκηρύσσουμε. Δεν μπορεί να μπαίνουν στην ίδια μοίρα αυτοί που πολέμησαν γι' αυτά τα αγνά ιδανικά, με αυτούς που τους πολέμησαν με λύσσα. Με αυτούς που ήταν ταγμένοι στην υπηρεσία του αντιπάλου, για τη διατήρηση του σάπιου, εκμεταλλευτικού συστήματος».

Aναδημοσίευση από το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Φωτογραφίες από την εκδήλωση για το Λαϊκό Διδασκαλείο Πελοποννήσου

Αναλυτικό ρεπορτάζ για την εκδήλωση δείτε στον 902.gr 

Αποκαλυπτήρια μνημείου στο ανταρτοχώρι της Κερπινής για τους μαχητές της περιόδου 1940-'49

Παρουσιάστηκε στο Βυζίκι Γορτυνίας το λεύκωμα για το Λαϊκό Διδασκαλείο Πελοποννήσου 

Εκδήλωση τιμής στο Λαϊκό Διδασκαλείο και στο ΔΣΕ Πελοποννήσου στα Τρόπαια

Αποσπάσματα από την ομιλία του στην εκδήλωση για το Λαϊκό Διδασκαλείο του ΔΣΕ στα Τρόπαια Αρκαδίας

Κόκκινες σημαίες

KKE: 97 χρόνια αγώνα για την υπόθεση της παιδείας- Μέρος 1ο

Το ΚΚΕ , με την εμφάνιση του, εκδηλώνει την πρωτοπο­ρία του στην πράξη και στο μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα της παι­δείας του λαού μας. Η παιδεία γίνεται  ζήτημα ταξικής, πάλης ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη.

Απέναντι πλέον από την αστική εκπαιδευτική πολιτική υπάρχει ένας ταξικός αντίλογος που είναι η καινούργια θέση με την επαναστατική δραστηριοποίηση  της εργατικής τάξης και των φτωχών αγροτικών στρωμάτων.

To πόσο το ΚΚΕ ταυτίστηκε με τα εκπαιδευτικά προβλήματα στις 2 πρώτες δεκαετίες της ίδρυσης του, φαίνεται  από το ότι ένας μεγάλος αριθμός στελεχών του είναι δάσκαλοι και γενικότερα εκπαιδευτικοί που με την παρουσία τους έδωσαν ειδικό βάρος στη δράση του κόμματος στην εκπαίδευση. Πολλοί  από αυτούς έφτασαν  μέχρι την κορυφή της κομματικής ιεραχίας όπως είναι  ο Παναγής Δημητράτος,  Πρόεδρος και Γ.Γραμματέας  αλληλοδιαδόχως της ΔΟΕ, ο Νίκος Πλουμπίδης, ο Γιάννης Ζεύγος, ο Δημήτρης Γληνός, η Ρόζα Ιμβριώτη.

Μεγάλες μορφές του πνεύματος , όπως ο Κώστας Βάρναλης  στρατεύτηκαν δίπλα στο ΚΚΕ.

Φυσικά η αστική τάξη δεν έμεινε με τα χέρια σταυρωμένα παρακολουθώντας την όλο και πιο έντονη δράση του κόμματος , την όλο και μεγαλύτερη παρέμβαση του στην πνευματική – καλλιτεχνική ζωή της πατρίδας μας.

·       Με χοντροκομμένα μέτρα, όπως:

·       Η επιτροπή του υπουργείου Παιδείας το 1927 "για την καταπολέμηση του κομμουνισμού στα σχολεία",

·       Οι διώξεις πρωτοπόρων εκπαιδευτικών, οι εξορίες, οι φυλακίσεις.

Όλα αυτά συμβαίνουν υπό το φως του πρώτου εργατικού κράτους η δημιουργία του οποίου  άσκησε αποφασιστική επίδραση και για την εκπαιδευτική πραγματικότητα, πυροδοτώντας  πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις που αλλάζουν  τη ζωή των ανθρώπων.

΄Ισως από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία  προσφοράς στις πιο δύσκολες στιγμές της ταξικής πάλης αποτελεί η μορφωτική προσπάθεια του κόμματος στις φυλακές και στις εξορίες οι οποίες αποτέλεσαν σημείο συνάντησης των μεγάλων παιδα­γωγών και του απλού αλλά συνειδητού προλεταριάτου.

Εκεί οι μεγάλοι παιδαγωγοί όπως ο Γληνός και ο Παπαμαύρος συναντούν τους πραγματικούς προλετάριους, που ενσαρ­κώνουν στην πράξη τα μεγάλα ιδανικά τους. Γίνονται πρότυπα δασκάλων που μαθαίνουν από τους μαθητές τους. Ο Δημήτρης Γληνός είχε πει για τη φυλάκισή του το 1936 στην Ανάφη: "Βλέπω φως. Γίνεσαι εσύ μαθητής κι ο λαός απλά και σοφά σε μπάζει στο μεγάλο σχολείο της ζωής”.

Οι κομμουνιστές εκπαιδευτικοί στάθηκαν  δίπλα στο λαό στις  δύσκολες  εκείνες περιόδους και πάλεψαν με αυταπάρνηση, θυσιάζοντας ακόμα και τη ζωή τους, δημιουργώντας ένα αγωνιστικό ήθος που τους έκανε να  ξεχωρίζουν,να ακτινοβολούν , να επιβάλλονται. Αυτό είναι μια βαριά παρακαταθήκη για όλους  τους  σημερινούς κομμουνιστές εκπαιδευτικούς.

Ποιος ήταν ο Μέγας Κωνσταντίνος;

Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν ούτε μεγάλος στρατηγός. Αν και νίκησε τους αντιπάλους του δεν έδειξε ιδιαίτερα στρατιωτικά προσόντα. Οι πιο πολλές νίκες του οφείλονται στο φανατισμό των στρατιωτών του, στην επιδεξιότητα των αρχηγών τους και στην καλύτερη τεχνική οργάνωσή τους («Η μεταστροφή του Κωνσταντίνου» του Ρούμπενς)

Ο Κωνσταντίνος (< λατ. Constantinus < επίθ. constans) είναι ο σταθερός, επίμονος, πεισματάρης, ταυτόχρονα δε και διαρκής - όχι εφήμερος. Το χαρακτηρισμό «Κονστάνς» τον έδιναν στους αυτοκράτορες, κατά τους χρόνους που ο αυτοκρατορικός θρόνος της Ρώμης ήταν εξαιρετικά ασταθής, αφού οι πραιτοριανοί έφταναν μέχρι του σημείου να πουλούν το θρόνο σε δημοπρασία, όπως ακριβώς συνέβη με τον Δίδιο Ιουλιανό.

Πρώτος ο Ευτρόπιος έδωσε στο παιδί του, μελλοντικό αυτοκράτορα, το όνομα Κωνστάντιους (επίρρημα ανάλογο με το «διαρκώς - συνεχώς»). Εμεινε γνωστός ως Κωνστάντιος Χλωρός χάρη στους βυζαντινούς ιστορικούς που εξελλήνισαν το όνομα και έδωσαν και το προσωνύμιο «Χλωρός», δηλαδή «Ο Χλωμός», λόγω του χλομού του προσώπου. Ο Κωνστάντιος Χλωρός, το παιδί του (από την παλλακίδα Ελένη) το ονόμασε Κωνσταντίνον (δηλαδή μικρούλη, πεισματάρη). Αργότερα, ο «μικρούλης» Κωνσταντίνος αναδείχθηκε Μέγας και συνέχισε την πατρική παράδοση, δίνοντας στα παιδιά του τα ονόματα: «Κωνσταντίνος - Κωνστάντιος και Κώνστανς, που εκφράζουν όλα μαζί τη διάρκεια, τη σταθερότητα και την πίστη. Εκτοτε αυτό το όνομα έφεραν 13 αυτοκράτορες του Βυζαντίου.

Tα δώρα του αετόπουλου

Από τον Οδηγητή του Μάη το εξαιρετικό αυτό κείμενο.

Πού το πάει η κυβέρνηση στην Παιδεία;

Εχει συσσωρευτεί ήδη αρκετή πείρα για να βγουν κρίσιμα συμπεράσματα για την κατεύθυνση της κυβερνητικής πολιτικής στην Παιδεία, συνολικά. Πιο συγκεκριμένα, η κυβέρνηση έχει προχωρήσει α) σε μια σειρά νομοθετικές ρυθμίσεις, β) στη δημοσιοποίηση των κατευθύνσεων που δίνονται ως βασικά πορίσματα του διαλόγου για την Παιδεία και γ) κυρίως συνεχίζει και πολλές φορές βαθαίνει και επεκτείνει την αστική στρατηγική για την Εκπαίδευση.

Φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε, η συνέχιση της αντιλαϊκής εκπαιδευτικής πολιτικής πατάει - ανάμεσα στα άλλα - στο 3ο μνημόνιο που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - Ποτάμι - ΑΝΕΛ στη Βουλή, τον Αύγουστο του 2015. Σε αυτό λοιπόν ελέγχονται, όχι μόνο τα δημοσιονομικά της Εκπαίδευσης αλλά και βασικές στρατηγικές επιλογές του κεφαλαίου στη βάση των κατευθύνσεων του ΟΟΣΑ και της ΕΕ, οι οποίες δεν αλλάζουν (δεν θα μπορούσαν άλλωστε, γιατί αφορούν το σκληρό πυρήνα της στρατηγικής του κεφαλαίου). Αλλωστε, η διαπραγμάτευση της νέας έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Παιδεία καταλήγει τελικά στα ίδια. Δηλαδή, η «αξιολόγηση» με βάση τα κριτήρια της αγοράς, η αυτονομία των σχολικών μονάδων, που δεν είναι άλλο πράγμα από την αναζήτηση χορηγών και την ανοιχτή πια κατηγοριοποίηση των σχολικών προγραμμάτων. Αυτό είναι το πραγματικό ταξικό περιεχόμενο των «μεταρρυθμίσεων» στην Παιδεία που προβάλλει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και συμφωνούν - παρά τις όποιες επιμέρους διαφοροποιήσεις και «κορώνες» - και τα υπόλοιπα αστικά κόμματα.

Ο Στάλιν, οι Τάταροι και οι «μοιρολογίστρες» των ναζί...

 Tα γεγονότα είναι λίγο - πολύ γνωστά: Η φετινή συμμετοχή της Ουκρανίας στη Γιουροβίζιον με τον τίτλο «1944», που μιλάει για την εκτόπιση των Τατάρων από την Κριμαία κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου, πήρε την πρώτη θέση στο διαγωνισμό. Τα ΜΜΕ μετέδωσαν όλο συγκίνηση την ιστορία των «κακόμοιρων» Τατάρων που διώχτηκαν από τον «εγκληματία» Στάλιν. Η Ρωσία κατήγγειλε τη συμμετοχή ενός «πολιτικού τραγουδιού» και την «πολιτική εκμετάλλευση» της «τραγωδίας» των Τατάρων. Και η Τζαμάλα, η ερμηνεύτρια, θυμήθηκε την προγιαγιά της και έκλαψε με δάκρυα περηφάνιας λίγο πριν πάρει τις ανθοδέσμες από τα αιματοβαμμένα χέρια των εκπροσώπων της κυβέρνησης της Ουκρανίας και δηλώσει ότι «η πραγματική ιστορία της Ουκρανίας ακούστηκε».

Οι βασικές ανατροπές που φέρνει άμεσα ο νόμος - λαιμητόμος

Πηγή:ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Μουσείο Εαμικής Εθνικής Αντίστασης

Είναι από τις περιπτώσεις που δεν μπορείς να γράψεις πολλά. Από τη στιγμή που θα βρεθείς στο χώρο  τα συναισθήματα  είναι έντονα.Είσαι αντιμέτωπος με την ιστορία. Κάθε φορά που βρίσκεσαι μπροστά σε μια προθήκη αναρρωτιέσαι, από τι υλικό ήταν φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι. Ο χώρος σε αναγκάζει να σκεφτείς που βρίσκεσαι, τι κάνεις , τι έπρεπε να έχεις κάνει. Νιώθεις δέος για τη μεγαλοσύνη του κόμματος της εργατικής τάξης. 

Δε χρειάζεται να σας πω ότι είναι απολύτως απαραίτητο να πάτε. Μέλη του παρτήματος ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ θα ξεναγήσουν. 

Με παιδαγωγικό «φερετζέ» προσπαθούν να κρύψουν τη μείωση εκπαιδευτικών

Mε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Παιδείας, την Παρασκευή 13 Μάη, στη 1 το μεσημέρι, υποδέχονται οι εκπαιδευτικοί τις αποφάσεις της κυβέρνησης για τις αλλαγές στα δημοτικά σχολεία από Σεπτέμβρη, που θα σημάνουν δραστική μείωση των εκπαιδευτικών στα σχολεία και κατά συνέπεια απολύσεις (μη προσλήψεις) χιλιάδων αναπληρωτών εκπαιδευτικών.

Τις προηγούμενες βδομάδες έγινε πολλή συζήτηση γι' αυτές τις αλλαγές στα ωρολόγια προγράμματα των δημοτικών σχολείων που έφερε το υπουργείο Παιδείας με Υπουργική Απόφαση, αλλά και για τους όρους λειτουργίας των νηπιαγωγείων από Σεπτέμβρη, μετά και τη σχετική ρύθμιση που ψηφίστηκε μέσα στο νομοσχέδιο για την Ερευνα. Κι ενώ όλες αυτές οι ρυθμίσεις αποκαλύπτουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειριστεί τα τεράστια κενά στην Εκπαίδευση με λιγότερους εκπαιδευτικούς, ο υπουργός Παιδείας επιχείρησε - μιλώντας στη Βουλή στις 5 Μάη - να εμφανίσει ότι οι αλλαγές που φέρνει, υπαγορεύονται από παιδαγωγικά κριτήρια.

Αναφορικά με τα δημοτικά σχολεία, θυμίζουμε ότι θα λειτουργούν πλέον έως τη 1.15 μ.μ., περικόπτοντας πολλές διδακτικές ώρες από τα δημοτικά σχολεία με Ενιαίο Αναμορφωμένο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα (ΕΑΕΠ), όπου φοιτούν περισσότεροι από τους μισούς μαθητές της χώρας, ενώ προσθαφαιρέσεις ωρών γίνονται και στα υπόλοιπα δημοτικά. Παράλληλα, περικόπτονται τα ολοήμερα τμήματα, τα οποία πλέον θα δέχονται μόνο μαθητές των οποίων και οι δυο γονείς είναι εργαζόμενοι, αποκλείοντας έτσι τα παιδιά των ανέργων, ενώ επίσης δεν θα υπάρχει μόνιμος δάσκαλος στα ολοήμερα, αλλά οι ανάγκες τους θα καλύπτονται εκ περιτροπής από δασκάλους του συλλόγου διδασκόντων.

Κατρούγκαλος: "Αν το ασφαλιστικό ήταν νόμος-λαιμητόμος, θα έτρεμε η Γη έξω από τη Βουλή"

Έχετε ακούσει ,φαντάζομαι , το τραγούδι του Μηλιώκα "Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες". Ε, λοιπόν πριν περάσουν λίγες ώρες από την ψήφιση του ασφαληστρικού-φορομπηχτικού νομοσχεδίου, ο Κατρούγκαλος σας έφτυσε όλους κατάμουτρα. Και λέω σας έφτυσε, εννοώντας όλους εσάς που διαλέξατε τη γκρίνια και τα μυξοκλάματα από το να κατέβαιτε στους δρόμους, θεωρώντας ότι είναι όλα τελειωμένα και δε γίνεται τίποτα.

Αν καταλάβατε καλά, επιβεβαίωσε αυτό που το ΚΚΕ, λέει τόσο καιρό. ΝΑ ΔΟΚΙΜΑΣΕΙ Ο ΛΑΟΣ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ. Είπε δηλαδή πως αν ήταν στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες, τότε θα το σκεφτόντουσαν πολύ να το ψηφίσουν. Τώρα σου λέει ο άνθρωπος, άνθρωπος ο Κατρούγκαλος για φαντάσου, το ΠΑΜΕ μόνο ήταν στους δρόμους. Όλοι οι άλλοι ήταν σπίτια τους ή για καφέ, άρα συμφωνούν. Έχει δίκιο; Έχει άδικο; Εσείς ξέρετε.

Απλά, ξεπουλημένοι!

Για να μην υπάρξει παρεξήγηση,  ο τίτλος  του άρθρου είναι  του blog  και βγαίνει σαν συμπέρασμα από το ρεπορτάζ του  Ριζοσπάστη. Θα μου πείτε βέβαια πως "κομίζω γλαύκα εις Αθήνας" , αλλά μέρες που είναι δεν είναι να δίνουμε αφορμές. Όχι πως δεν καταλαβαίνει πλέον ο καθένας το ρόλο τους, αλλά είναι  θρασείς αυτοί και οι συνοδοιπόροι τους (ΛΑΕ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ).

Πάντως είναι ορατό πλέον δια γυννού οφθαλμού γιατί "λατρεύουν " να μισούν το ΠΑΜΕ. Θα ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένη η αστική τάξη αν είχε ξεμπλέξει με το ταξικό κίνημα και είχε να κάνει με τους  ξεπουλημένους και τα τσιράκια τους. Δυστυχώς όμως όπως φαίνεται από την όλο και μεγαλύτερη μαζικότητα των συλλαλητηριων του ΠΑΜΕ, σε αντίθεση με τα σούργελα ΓΣΕΕ και λοιπές "αριστερές" δυνάμεις, έχουν μπλέξει και το ξέρουν.

Όταν ένα σύνθημα αποκτά την πραγματική του διάσταση.

H Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση στο Ναύπλιο ολολκληρώθηκε με την πορεία στους δρόμους της πόλης. Η διαδρομή όμως στον  παράλληλο προς το λιμλάνι δρόμο, είχε ξεχωριστό ενδιαφέρον.  Από τη μια μεριά, όπως βλέπετε στην εικόνα, αραδιασμένα δεκάδες σκάφη , εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, από την άλλη η εργατική τάξη να διαδηλώνει ότι "νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και όχι τα κέρδη του κεφαλαιοκράτη". Τα περιέργα όσο και εχθρικά βλέματα από  τις θαλαμηγούς επιβεβαίωναν το δίκιο μας...

Και το αριστεροχώρι προχωρούσε....

kkk

Αλέκα Παπαρήγα: Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ό,τι πιο υποχωρητικό, συμβιβαστικό και εκφυλισμένο εμφανίστηκε μέσα στις γραμμές της ταξικής πάλης (VIDEO)

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι πιο υποχωρητικό, συμβιβαστικό και εκφυλισμένο εμφανίστηκε στις γραμμές της ταξικής πάλης, τόνισε  η Αλέκα Παπαρήγα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής, μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής, στη συζήτηση του νόμου - λαιμητόμου για το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό.

«Είστε στυλοβάτες του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος», είπε χαρακτηριστικά απευθυνόμενη στην κυβέρνηση. Τόνισε ότι τα χοντρά ψέματα που είπε ο ΣΥΡΙΖΑ και η χοντρή εξαπάτηση που έκανε στο λαό, είναι ότι υποστήριζε πως με κυβέρνηση της Αριστεράς «ο άνθρωπος θα ήταν πάνω από τα κέρδη», ότι «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός», ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει ΕΕ των εργαζομένων, ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μπορεί να καταργηθεί με την πολιτική συνεννόηση και την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου.

Σημείωσε ακόμη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μεταλλάχθηκε, αλλά αποκαλύφθηκε και υπογράμμισε ότι η κυβέρνηση με την πολιτική που έχει δεν μπορεί να πείσει το λαό πάρα μόνο με ψέματα και εξαπάτηση. Τόνισε ακόμη ότι ο λαός δεν πιάστηκε στον ύπνο και προειδοποίησε ότι η κυβέρνηση δεν έχει δει ακόμα αυτό που πρέπει να δει από ένα κίνημα που θα έχει τα πόδια του εκεί που πρέπει, στα εργοστάσια, στους τόπους δουλειάς, κατά κλάδο, εκεί που πονάει τον πραγματικό αντίπαλο του λαού.

Αναφερόμενη στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης η Αλέκα Παπαρήγα υπενθύμισε ότι τα κριτήρια των ιμπεριαλιστικών οργανισμών είναι η φθηνή εργατική δύναμη και να μην υπάρχει κανένα εμπόδιο στην κίνηση κεφαλαίων. Αναφερόμενη τέλος στην «εμπιστοσύνη» των θεσμών στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, είπε ότι «δέχεστε τους χαιρετισμούς και τις θωπείες αυτών που βρίζατε μέχρι να γίνετε κυβέρνηση και τώρα λέτε "μας αναγνωρίζουν ότι είμαστε φερέγγυοι". Ε, λοιπόν, αυτό πρέπει να ξέρει ο λαός. Όσο αυτοί σας αναγνωρίζουν ως φερέγγυους, τόσο ο λαός πρέπει να παλεύει με όρους ρήξης, αντεπίθεσης και ανατροπής». 

Πηγή: 902.gr

Ακόμα και έτσι...